RBMNE-290426-2
- Meer over dit onderwerp:
Citeerwijze: www.letselschademagazine.nl/2026/RBMNE-290426-2
vonnis
RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND
Civiel recht
Zittingsplaats Utrecht
Zaaknummer: C/16/596369 / HA ZA 25-347
Vonnis van 29 april 2026
in de zaak van
[eiser],
te [woonplaats], eisende partij,
hierna te noemen: [eiser],
advocaat: mr. T.K.A.B. Eskes,
tegen
[gedaagde],
te [woonplaats], gedaagde partij, hierna te noemen: [gedaagde],
advocaat: mr. R. Kossen
1. De procedure
1.1. Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding
- de conclusie van antwoord
- de brief waarin is meegedeeld dat een mondelinge behandeling is bepaald
- de mondelinge behandeling van 9 maart 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
1.2. Daarna is besloten dat vandaag uitspraak wordt gedaan.
2. De kern
2.1 [gedaagde] heeft [eiser] als advocaat bijgestaan in een arbeidsgeschil tussen [eiser] en zijn toenmalige werkgever. Het gerechtshof Arnhem - Leeuwarden heeft op 12 juli 2022 geoordeeld dat [gedaagde] daarbij niet de zorgvuldigheid in acht heeft genomen die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend advocaat mag worden verwacht en dat zij de schade die [eiser] lijdt door de beroepsfout, moet vergoeden. Het gaat in deze procedure om de vaststelling van de schade (de schadestaatprocedure). De inkomensschade van [eiser] als gevolg van de fout van [gedaagde] bedraagt tot 1 juli 2026 € 168.622. Dat bedrag moet [gedaagde] meteen betalen. De schade vanaf 1 juli 2026 is (maximaal) € 280.314. Die schade mag [gedaagde] voortaan periodiek, per kwartaal, gaan betalen. De vordering van [eiser] om schadevergoeding te krijgen omdat hij zijn woning voor een lager bedrag zou hebben verkocht, wordt afgewezen omdat niet is komen vast te staan dat de verkoop het gevolg is van de fout van [gedaagde]. [gedaagde] moet wel een deel van de buitengerechtelijke kosten en de proceskosten van [eiser] betalen.
3. De beoordeling
[gedaagde] is aansprakelijk, de schade moet worden vastgesteld
[gedaagde] heeft een fout gemaakt bij het adviseren van [eiser] en is aansprakelijk voor de schade die daardoor is ontstaan
3.1. [eiser] heeft een vaststellingsovereenkomst gesloten met zijn voormalige werkgever en is uit dienst gegaan per 1 januari 2014. [gedaagde] heeft [eiser] daarbij als advocaat bijgestaan. Zij heeft in haar advisering een fout gemaakt omdat zij [eiser] niet heeft voorgelicht over de gevolgen van het sluiten van een vaststellingovereenkomst voor zijn aanspraken op arbeidsongeschiktheidsvoorzieningen. Door het sluiten van de vaststellingsovereenkomst, is [eiser] niet meer verzekerd voor arbeidsongeschiktheid en komt hij dus niet meer in aanmerking voor een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Dit heeft grote consequenties voor [eiser], en [gedaagde] had hem daarop moeten wijzen. Zeker omdat [gedaagde] wist dat [eiser] ziek was en bovendien al een periode van arbeidsongeschiktheid achter de rug had. Het gerechtshof heeft vastgesteld dat als [eiser] wel was voorgelicht over deze gevolgen, hij de vaststellingsovereenkomst niet (in deze vorm) zou hebben gesloten. Er is dus sprake van een causaal verband tussen de fout van [gedaagde] en het sluiten van de vaststellingsovereenkomst.
3.2. Het gerechtshof heeft beslist dat [gedaagde] aan [eiser] de schade moet vergoeden die [eiser] lijdt door de beroepsfout van [gedaagde]. In deze procedure moet dus worden beoordeeld of [eiser] als gevolg daarvan schade heeft geleden en zo ja hoe hoog die schade is en wanneer de schadevergoeding moet worden betaald. Vooral dat laatste is tussen partijen in geschil.
[eiser] lijdt schade doordat hij inkomen is misgelopen
3.3. Nadat [eiser] uit dienst is gegaan bij zijn voormalige werkgever, heeft hij niet meer gewerkt. [eiser] is arbeidsongeschikt geraakt. [eiser] lijdt aan de ziekte myelofibrose. Dat is een ziekte waarbij beenmerg geleidelijk wordt vervangen door littekenweefsel. De ziekte is progressief en heeft een negatieve invloed op de mogelijkheden van [eiser] om te werken.
3.4. [eiser] lijdt schade doordat hij door de fout van [gedaagde] een vaststellingsovereenkomst heeft gesloten, als gevolg waarvan hij niet in aanmerking kwam voor arbeidsongeschiktheidsvoorzieningen en uit dienst is gegaan. Tussen partijen staat namelijk vast dat [eiser] door het ondertekenen van de vaststellingsovereenkomst, waarbij hij niet goed was voorgelicht door [gedaagde], geen recht had op een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA), de Inkomensvoorziening volledig arbeidsongeschikten (IVA) en het arbeidsongeschiktheidspensioen. [eiser] lijdt bovendien schade omdat hij minder pensioen heeft opgebouwd bij zijn werkgever omdat zijn dienstverband door de vaststellingsovereenkomst eerder is beëindigd dan anders het geval zou zijn geweest. Ook die schade is het gevolg van de fout van [gedaagde]. Het gerechtshof heeft namelijk geoordeeld dat het aannemelijk is dat zonder de fout van [gedaagde], [eiser] zou hebben berust in de situatie zoals die was (namelijk onbetaald thuiszitten in afwachting van enig initiatief van de werkgever) en dus langer in dienst zou zijn gebleven bij zijn werkgever.
De rechtbank zal de schade begroten
3.5. De rechtbank zal vaststellen hoeveel schade [eiser] al heeft geleden en daarnaast de toekomstige schade begroten, zodat een einde komt aan de (juridische) strijd van partijen over de schadevergoeding. Voor de schadeberekening moet een vergelijking worden gemaakt tussen de situatie met fout en de situatie zonder fout. De schade bestaat in dit geval uit het verschil tussen het inkomen dat [eiser] zou hebben ontvangen zonder de vaststellingsovereenkomst (arbeidsongeschiktheidsvoorzieningen en een hogere pensioenaanspraak) en zijn werkelijke inkomen nu en in de toekomst. De toekomstige schade kan al begroot worden, omdat er geen significante verandering meer wordt verwacht in de situatie van [eiser]. De verwachting is dat [eiser] arbeidsongeschikt blijft.
Onderzoek naar de levensverwachting van [eiser] is niet nodig voor het begroten van de schade
3.6. Voor de beslissingen in deze procedure is het niet nodig dat een (medisch) deskundige eerst een inschatting maakt van de levensverwachting van [eiser]. Partijen zijn het namelijk eens over de totale omvang van de schade. Met de mogelijke lagere levensverwachting van [eiser] zal rekening worden gehouden bij het bepalen van het moment waarop de toekomstige schade moet worden uitgekeerd en tot wanneer.
3.7. [eiser] stelt dat als er extra informatie beschikbaar is over de levensverwachting van [eiser], partijen mogelijk overeenstemming zullen bereiken over de betaling van een (lagere) som ineens, al dan niet met behulp van mediation. Of dat zo is, kan in het midden blijven. Partijen hebben namelijk geen aanhouding gevraagd van deze procedure. De rechtbank zal de schade daarom vaststellen, zoals [eiser] heeft gevorderd.
De totale inkomensschade is € 448.936
3.8. De rechtbank begroot de inkomensschade van [eiser] op basis van de berekening van de heer Meijer van 4 maart 2024 op € 448.936. [eiser] heeft de heer Meijer ingeschakeld om het verlies aan arbeidsvermogen te berekenen en [gedaagde] heeft de juistheid van de rapportage van de heer Meijer niet betwist.
De inkomensschade wordt gesplitst in een periode voor 1 juli 2026 en een periode na 1 juli 2026
3.9. De inkomensschade wordt onderverdeeld in geleden schade (de schade tot 1 juli 2026) en de toekomstige schade (de schade vanaf 1 juli 2026). Partijen zijn het erover eens dat [gedaagde] de schade per kwartaal, bij vooruitbetaling moet betalen. De schade over de maanden april tot en met juni 2026 was [gedaagde] dus per 1 april 2026 verschuldigd. De schade na 1 juli 2026 is toekomstige schade.
De inkomensschade tot 1 juli 2026 is € 168.622
3.10. De schade tot 1 juli 2026 begroot de rechtbank op € 168.622. Zij gaat daarbij uit van de contante waarde per jaar uit het rapport van de heer Meijer. (1) Voor het jaar 2026 wordt rekening gehouden met de helft van de schade van dat jaar, de andere helft is namelijk toekomstige schade. De schade tot 1 juli 2026 bedraagt in totaal € 168.622:
| Jaar | Schade |
| 2018 | 4.121 |
| 2019 | 5.253 |
| 2020 | 4.488 |
| 2021 | 27.408 |
| 2022 | 27.495 |
| 2023 | 27.802 |
| 2024 | 28.335 |
| 2025 | 29.080 |
| 2026 | 14.640 (de helft van € 29.280) |
| totaal | 168.622 |
De inkomensschade vanaf 1 juli 2026 is € 280.314
3.11. De toekomstige schade, dus de schade vanaf 1 juli 2026, begroot de rechtbank op (maximaal) € 280.314. Dat is het bedrag dat resteert van de totale schade (€ 448.936) na aftrek van de schade tot 1 juli 2026 (€ 168.622).
De inkomensschade tot 1 juli 2026 (€ 168.622) moet [gedaagde] meteen betalen
3.12. Partijen zijn het erover eens dat [gedaagde] de schade tot 1 juli 2026 al verschuldigd is en zonder verdere vertraging aan [eiser] moet uitkeren. [eiser] stelt, en [gedaagde] heeft niet weersproken, dat [eiser] tussen 14 juni 2023 en 28 oktober 2025 verschillende voorschotten heeft ontvangen van [gedaagde]. In totaal is € 110.630 als voorschot betaald.
3.13. [eiser] heeft vanwege de inkomensschade voor de periode tot 1 juli 2026 nog recht op betaling van € 57.992. De schade tot 1 juli 2026 was € 168.622. Daarvan resteert, na aftrek van de voorschotten van € 110.630, een te betalen bedrag van € 57.992, exclusief de verschuldigde rente (waarover hierna meer).
Vanaf 1 juli 2026 mag [gedaagde] per kwartaal schadevergoeding aan [eiser] uitkeren
3.14. [gedaagde] en [eiser] verschillen van mening over de vraag of de schadevergoeding ineens moet worden uitgekeerd, of in termijnen. [eiser] wil het schadebedrag graag in één keer ontvangen, omdat hij er dan meteen over kan beschikken en deze kwestie definitief achter zich kan laten. [gedaagde], althans de verzekeraar, wil juist per kwartaal betalen. [gedaagde] vindt dat passender omdat de levensverwachting van [eiser] door zijn ziekte beperkter is, waardoor hij mogelijk eerder zal overlijden. Als de schade nu al volledig wordt uitgekeerd, krijgt [eiser] mogelijk een schadevergoeding die hoger is dan de geleden schade, en ontvangen de erfgenamen van [eiser] in feite de schadevergoeding die bestemd is voor [eiser].
3.15. De rechtbank mag bepalen dat een schadevergoeding periodiek wordt uitgekeerd en daarbij voorwaarden stellen.(2) Bij die beslissing weegt de rechtbank twee belangen tegen elkaar af: aan de ene kant het belang van [eiser] om het schadebedrag in een keer te ontvangen en aan de andere kant het belang van [gedaagde] om de schade periodiek uit te betalen. In dit geval weegt het belang van [gedaagde] zwaarder. Daarom mag [gedaagde] vanaf 1 juli 2026 de schadevergoeding per kwartaal, bij vooruitbetaling, aan [eiser] betalen. Bij deze belangenafweging spelen de volgende omstandigheden een rol.
3.16. [eiser] is ernstig ziek en heeft daardoor een lagere levensverwachting dan de gemiddelde man van zijn leeftijd. Door periodieke uitkeringen toe te staan, wordt voorkomen dat [gedaagde] betaalt voor schade die [eiser], vanwege overlijden, niet meer lijdt. [gedaagde] mag de periodieke betalingen namelijk stoppen vanaf het kwartaal na het overlijden van [eiser].
3.17. Periodiek betalen is ook redelijk, omdat als [gedaagde] de beroepsfout niet zou hebben gemaakt, [eiser] ook maandelijks inkomen zou hebben ontvangen via de uitkeringen en dus niet een groter bedrag in één keer. Het periodiek uitkeren van de toekomstige schade past daardoor goed bij het doel van schadevergoeding, namelijk dat het nadeel dat [eiser] heeft ondervonden, zoveel mogelijk wordt gecompenseerd en om ervoor te zorgen dat hij, voor zover mogelijk, weer in de situatie wordt gebracht die zou hebben bestaan zonder de fout van [gedaagde]. [gedaagde] moet de schade zoals deze door de heer Meijer per jaar is begroot, in het betreffende jaar in maximaal vier termijnen, bij vooruitbetaling, betalen. [gedaagde] mag de schade ook eerder uitbetalen.
3.18. Voor [eiser] is het fijner als hij een bedrag ineens ontvangt, omdat hij het geld dan direct kan gebruiken, maar dat belang is niet doorslaggevend. Dat [eiser] (nog steeds) met financiële problemen kampt, is namelijk niet toegelicht. Ook bij periodieke betalingen ontvangt [eiser] in de komende jaren (vanaf 1 juli 2026 tot 2033) het overgrote deel van de schadevergoeding. Uit de berekening van de heer Meijer blijkt namelijk dat de meeste schade wordt geleden tot en met het jaar 2032. Voor de komende zeven jaar (tot en met 2032) is de schade begroot op € 192.765, terwijl de schade in de drieëndertig jaren daarna (vanaf 2033 tot en met 2065) is begroot op in totaal € 87.549.
3.19. [eiser] heeft ook nog gesteld dat betaling ineens zorgt voor meer rust en periodieke uitkeringen te belastend zijn voor [eiser]. Ter onderbouwing van dit standpunt verwijst [eiser] naar een uitspraak van de rechtbank Overijssel (3) waarin een vordering om de schade periodiek uit te keren, na een belangenafweging, werd afgewezen. Maar de casus die leidde tot die beslissing is niet vergelijkbaar met de situatie van [eiser]. [gedaagde] verlangt namelijk niet dat periodiek wordt onderzocht of de gezondheidssituatie van [eiser] is gewijzigd. Het enige wat bij periodieke uitkeringen van [eiser] wordt verwacht, is dat hij vier keer per jaar bij (de verzekeraar van) [gedaagde] meldt dat hij de uitkering voor het komende kwartaal wil ontvangen. Een kort bericht, bijvoorbeeld per mail, volstaat en juridische bijstand is daarbij niet nodig. Dat is geen onredelijke (psychische) belasting voor [eiser].
[eiser] heeft geen recht op een schadevergoeding vanwege de verkoop van de woning
3.20. [gedaagde] hoeft geen schadevergoeding aan [eiser] te betalen vanwege de verkoop van de woning van [eiser]. [eiser] stelt dat hij tenminste € 136.000,00 aan schade heeft geleden omdat hij zijn woning in 2018 heeft verkocht voor € 220.000 terwijl deze in 2022 door de koper is doorverkocht voor € 356.000. Volgens [eiser] is sprake van een causaal verband tussen de verkoop van de woning in 2018 en de fout van [gedaagde] in 2013 omdat als de fout niet was gemaakt, hij de vaststellingsovereenkomst niet zou hebben getekend, hij in dienst zou zijn gebleven bij zijn werkgever en de woning niet gedwongen zou hebben hoeven verkopen. Maar, het is niet komen vast te staan dat [eiser] de schade heeft geleden door de fout van [gedaagde], zoals [eiser] stelt. In andere woorden, het causale verband tussen de fout van [gedaagde] en de verkoop van de woning ontbreekt, terwijl dat wel nodig is voor een schadevergoeding. (4)
3.21. Daarvoor is van belang dat woning al te koop stond voordat de vaststellingsovereenkomst werd gesloten in december 2013. Dit blijkt uit de mail van 25 november 2013 van [eiser] aan [gedaagde], waarin [eiser] schrijft dat zijn huis inmiddels al drie jaar te koop staat. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [eiser] toegelicht dat de woning eerst in de stille verkoop was gezet bij een bevriende makelaar en dat pas later meer moeite is gedaan om de woning daadwerkelijk te verkopen. Of dat zo is, kan in het midden blijven omdat het voor de beoordeling van het causale verband geen verschil maakt. Ook dan geldt dat de keuze om de woning te koop aan te bieden al was gemaakt voordat de vaststellingsovereenkomst eind 2013 werd getekend. Ook overigens heeft [eiser] onvoldoende concreet gemaakt wat het verband zou zijn tussen de fout en de (gestelde gedwongen) verkoop in 2018. [eiser] heeft niet toegelicht waarom de woning gedwongen verkocht moest worden. [eiser] heeft ook niet toegelicht dat dit het gevolg is van de fout van [gedaagde]. Dit had hij wel moeten uitleggen, omdat vaststaat dat [eiser] al met financiële problemen kampte voordat de vaststellingsovereenkomst werd gesloten. Daardoor is niet komen vast te staan dat verkoop van de woning, in 2018, een gevolg is van de fout van [gedaagde].
3.22. Doordat het causale verband ontbreekt, hoeft de omvang van deze schade niet te worden beoordeeld en is het benoemen van een deskundige ook niet nodig.
[eiser] heeft geen recht op een immateriële schadevergoeding (smartengeld)
3.23. [eiser] heeft geen recht op de gevorderde immateriële schadevergoeding van € 2.500. Hoewel de situatie heel vervelend is (geweest) voor [eiser], is in juridische zin niet voldaan aan de vereisten voor een immateriële schadevergoeding. Voor zo'n schadevergoeding is namelijk nodig dat [eiser] door de fout van [gedaagde] in zijn eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in zijn persoon is aangetast. (5) Dat daarvan sprake is, is niet komen vast te staan. [eiser] heeft dat onvoldoende toegelicht. Dat was wel nodig omdat [gedaagde] gemotiveerd heeft betwist dat de fout van [gedaagde] voor [eiser] zo ingrijpend was dat hij daardoor recht heeft op een immateriële schadevergoeding.
[gedaagde] moet de wettelijke rente betalen over de schadevergoeding
3.24. [eiser] vordert de wettelijke rente over de schadevergoeding. Wettelijke rente is een compensatie voor vertraging in de betaling van een geldbedrag. (6) [eiser] heeft daar recht op, omdat het uitgangspunt is dat de schade verschuldigd is vanaf het moment dat de schade is geleden en [gedaagde] de schade niet meteen heeft vergoed. Het verzuim van [gedaagde] is zonder ingebrekestelling ingetreden. (7)
3.25. [eiser] heeft niet gesteld vanaf welke datum de wettelijke rente volgens hem betaald moet worden. [gedaagde] heeft niet weersproken dat zij de wettelijke rente verschuldigd is en ook geen standpunt ingenomen over de ingangsdatum. Om te voorkomen dat hierover (alsnog) een geschil ontstaat, stelt de rechtbank de ingangsdatum voor de wettelijke rente vast.
Voor het berekenen van de wettelijke rente wordt gekeken naar de schade voor 1 juli 2024 en de schade na 1 juli 2024
3.26. Hiervoor, bij het begroten van de schade, werd de schade uitgesplitst in geleden schade (tot 1 juli 2026) en toekomstige schade (na 1 juli 2026). Voor de wettelijke rente moet een ander onderscheid worden gemaakt, namelijk tussen de schade voor en de schade na de kapitalisatiedatum. De kapitalisatiedatum is 1 juli 2024.
3.27. De heer Meijer heeft berekend dat de schade voor de kapitalisatiedatum € 110.630 bedraagt en de schade na de kapitalisatiedatum € 338.270 (namelijk: € 334.748 plus de fiscale component van € 3.522).
3.28. Voor de schade tot 1 juli 2024 (voor de kapitalisatiedatum) moet [gedaagde] de wettelijke rente betalen vanaf het moment dat de schade is ontstaan, tot het moment dat de schadevergoeding is betaald. Het schadebedrag per jaar staat in de berekening van de heer Meijer.
3.29. Over de schade vanaf 1 juli 2024 is [gedaagde] geen wettelijke rente verschuldigd, omdat deze schade is gekapitaliseerd. Dat betekent dat de toekomstige schade is omgezet naar een bedrag dat nu nodig is, en in die berekening is al rekening gehouden met inflatie en rente.
3.30. De bedragen die [gedaagde] al (als voorschot) heeft betaald, strekken in mindering op de schade. Daarover is vanaf de betaling ook geen wettelijke rente meer verschuldigd.
[eiser] heeft recht op een bedrag van € 10.506 voor buitengerechtelijke kosten
3.31. [eiser] vordert een voorschot van € 29.556,04 in verband met de buitengerechtelijke kosten die hij heeft gemaakt. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [eiser] verduidelijkt dat hij vaststelling wil van de buitengerechtelijke kosten en dus geen voorschot heeft bedoeld.
3.32. Het gaat om vergoeding van de kosten voor de werkzaamheden van:- de voormalige advocaat van [eiser], mr. Van der Wal: € 15.261,39 de deskundige die de inkomensschade heeft berekend, mr. Meijer: € 4.638,54- de huidige advocaat van [eiser], mr. Eskes: € 9.656,11.
3.33. De rechtbank zal voor de buitengerechtelijke kosten een bedrag van € 10.506,00 toewijzen, omdat partijen het daarover eens zijn.
3.34. Er is geen aanleiding om een hoger bedrag toe te wijzen. [eiser] heeft namelijk geen recht op vergoeding voor de werkzaamheden van zijn advocaten in de eerdere procedures bij de rechtbank en het gerechtshof over de aansprakelijkheid van [gedaagde]. Het gerechtshof heeft namelijk een proceskostenveroordeling uitgesproken voor die procedures. Kosten die onder een proceskostenveroordeling vallen, worden niet apart vergoed. Ook niet als de kosten hoger zijn dan de proceskostenveroordeling. (8) [eiser] heeft niet gesteld dat sprake is van bijzondere omstandigheden waardoor van dit uitgangspunt zou moeten worden afgeweken.
3.35. De kosten van de werkzaamheden.van de advocaat van [eiser] in deze procedure komen ook niet apart voor vergoeding in aanmerking. Die werkzaamheden vallen onder de (eventuele) proceskostenveroordeling in deze procedure.
3.36. Van de gevorderde buitengerechtelijke kosten blijven dan nog over de kosten van de heer Meijer. Die kosten zijn gemaakt voor het berekenen van de schade en aansprakelijkheid. Die kosten bedragen € 4.638,54. Dat is minder dan het bedrag van € 10.506,00 waarover overeenstemming is bereikt. Een extra vergoeding voor buitengerechtelijke kosten is dus niet aan de orde en zal worden afgewezen.
[gedaagde] moet een belastinggarantie afgeven
3.37. [gedaagde] is bereid om een belastinggarantie af te geven over de nog aan [eiser] uit te keren schadebedragen, en daarom wordt die vordering van [eiser] toegewezen.
[gedaagde] moet € 7.873,04 betalen voor de proceskosten van [eiser]
3.38. [gedaagde] is deels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen.
3.39. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:- kosten van de dagvaarding € 148,04- griffierecht € 90,00- salaris advocaat € 7.446,00 (2 punten × € 3.723,00)
- nakosten € 189,00 (plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing)
Totaal€ 7.873,04
3.40. De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
Deze beslissing is uitvoerbaar bij voorraad
3.41. De beslissing wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard, zoals is gevorderd. Dat betekent dat de beslissing moet worden gevolgd, ook als één van partijen hoger beroep instelt tegen deze beslissing. Deze beslissing geldt in dat geval totdat het gerechtshof een andere beslissing neemt.
4. De beslissing
De rechtbank
4.1. stelt de schade van [eiser] als gevolg van de fout van [gedaagde]: tot 1 juli 2026 vast op € 168.622;- vanaf 1 juli 2026 vast op (maximaal) € 280.314;
4.2. veroordeelt [gedaagde] om de schade tot 1 juli 2026 aan [eiser] te betalen, te verminderen met de al betaalde voorschotten,
4.3 veroordeelt [gedaagde] om over de schade tot 1 juli 2024, aldus het bedrag van € 110.630, de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW te betalen vanaf het moment dat de schade is geleden tot de dag van volledige betaling, waarbij rekening wordt gehouden met de al betaalde voorschotten;
4.4. veroordeelt [gedaagde] om de schade per jaar vanaf 1 juli 2026 periodiek, per kwartaal, en bij vooruitbetaling, aan [eiser] te betalen, tot het kwartaal volgend op het kwartaal waarin [eiser] overlijdt;
4.5. veroordeelt [gedaagde] om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 10.506,00 voor de buitengerechtelijke kosten;
4.6. veroordeelt [gedaagde] om een belastinggarantie af te geven voor de nog niet uitgekeerde schadebedragen;
4.7. veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 7.873,04, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend;
4.8. veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald;
4.9. verklaart dit vonnis tot hier uitvoerbaar bij voorraad,
4.10. wijst het meer of anders gevorderde af.
Dit vonnis is gewezen door mr. M.S. Haas en in het openbaar uitgesproken op 29 april 2026.
5848
(1) Deze bedragen staan in 'Tabel 6. Samenvatting personenschade', te vinden op pagina 19 van de berekening van [gedaagde] van 4 maart 2024 (ingediend als productie 5 bij de dagvaarding)
(2) Artikel 6:105 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW)
(3) Rechtbank Overijssel 21 mei 2024, ECLI:NL:RBOVE:2024:27136zaaknummer: C/16/596369 / HA ZA 25-347 29 april 2026
(4) Artikel 6:98 BW
(5) Artikel 6:106 sub b BW
(6 )Artikel 6:119 BW
(7) Artikel 6:83 sub b BW
(8) Artikel 6:96 lid 3 BW
Met dank aan Dhr. mr. Tom Eskes, www.advocatenkantooreskes.nl voor het inzenden van deze uitspraak.
Citeerwijze: www.letselschademagazine.nl/2026/RBMNE-290426-2